محمد
”سجاڳ“ پلي
وڌ
گولي ساڻ هولي
ياد ٿيندي ڪانه
چپ
گھٽ
نه ٻيلن منجھ ٻولي
ياد ٿيندي ڪانه
چپ
ياد رڻ
۾ رات حملو ٿي ڪري
بي حال تي
اوچتو
بگھڙن جي ٽولي
ياد ٿيندي ڪانه
چپ
ياد
لهرون سمنڊ
جون ساحل چمن
يا جيئڻ ڪا
ڏي
ندي ڇولي تي ڇولي
ياد ٿيندي ڪانه
چپ
ياد سڏڪي
ٿي صدا آ ڪو
سخي خيرات ڏي
ياد
جو ڳيئڙن جي
جھولي ياد ٿيندي
ڪا چپ
ياد
جيئن خرڪار ڪئمپ
جي اندر معصوم
کي
ٿي
اچي جيجل جي
لولي ياد ٿيندي
ڪانه چپ
ياد
جيئن مسڪين به
تسڪين تي ڀوتار
جي
آ ٺٺولي
تي ٺٺولي ياد ٿيندي
ڪانه چپ
يد
پويان ياد
جيئن سگھڙن جي
محفل ۾ سجاڳ
جيئن
پرولي تي
پرولي ياد ٿيندي
ڪانه
خليل
عارف سومرو
تو سواءِ
اکيون اداس
پرين
شهر توڙي
گھٽيون اداس
پرين
باغ دل
جو ٻسو ٻسو
آهي
گل ويراڳي
ڪليون اداس
پرين
جيڪي تو
کي ڏيڻ کان
رهجي ويون
اڄ به
آهن چميون
اداس پرين
عيد ڪهڙي
! هي
ملهائيندا !!!!
جن جون
آهن دليون
اداس پرين
مون گھريون
پيار سان
گھڙيون سک جون
ساعتون
تو ڏنيون اداس
پرين
موسمون
جھان دل جي کي
جي مليون
سي مليون اداس
پرين
شاعري
ڪئي خليل عارف
پر
سڀ سٽون
اٿس لکيون
اداس پرين
امتياز
عالم عباسي
تو کي
مونکي هي
ماڻهو سهن ڇو
نه ٿا
سازشون
پيا ٿا ڪن چپ
رهن ڇو نه ٿا
تنهنجي
منهنجي جدا ڇو
چاهين پيا
گڏ رهڻ
توکي مونکي
ڏين ڇو نه ٿا
ڇو نه
دل اوهان کي
وساري سگھي
خيال تنهنجا
ذهن تان لهن
ڇو نه ٿا
حق جي
رستي هلڻ واري
کي اي خدا!
ڏک ئي
ڏک ٿا ملن سک
ملن ڇو نه ٿا
جن جي آئي
سان ٿي مونجھ
من جي لهي
اهڙا ماڻهو
اڱڻ تي اچن ڇو
نه ٿا
باقي سيراب
دنيا ته ڪن ٿا
مگر!
ٿر تي
”امتياز“ بادل
وسن ڇو نه ٿا.
طاهر
محزون
راهن ۾
تنهنجي نيڻ
وڇائڻ چاهيان
ٿو
وار تنهنجا
اڄ آءِ،
سنوارڻ
چاهيان ٿو
ڇو تون
مٺا آهين لڪو
نقاب ۾
نقاب اوهان
جو آءِ، هٽائڻ
چاهيان ٿو
غيرن سان
ڇو ٿو گليون
گھمين تون
پاڻ سان
توکي گڏ
گھمائن
چاهيان ٿو.
ڪڏهن ته
تنها مونسان
مل تون
پنهنجا
غم سڀئي مان
وسارڻ چاهيان
ٿو
ساز سوز
سر گم جو ساٿي
”طاهر“
پيار ڀريو
گيت ڳائڻ
چاهيان ٿو.