شريف
ميراڻي
چيڊ
جي من ۾
بيقراري هئي
پرين
چاندني
جي انتظاري
هئي پرين
روز
پيو سولي اکين
جي ئي چڙهيو
هي ڪجل
جي جان نثاري
هئي پرين
ڪو نه
آئين تون ملڻ
لاءِ پرين
رات
ساري اشڪباري
هئي پرين
تنهنجي
چپڙن جي گلابي
رت ڏسي
سمجھو
مون ڪا برف
باري هئي پرين
روپ
تنهنجو آئيني
ورتو جھٽي
سونهن
جي ڄڻ آھ زاري
هئي پرين
دل جي
در تي دلبري
جي تو اچي
جو هٿن
سان شمع ٻاري
هئي پرين
پيار
جو پيالو
پيئاري وئين
”شريف“
خوب
اکڙين تي
خماري هئي
پرين
”بيتاب“
ناپر
هڪ ٻئي
جي ماس ٿا ڏند
رکو.
دوستو!
دل ۾ نه اهڙو
گند رکو،
ڇڙوڇڙ
۾ ناس ٿي هر هڪ
ويندو.
سنڌ
واسيو! پاڻ کي
متحد رکو!
هيڪلي
انسان جو ڪهڙو
جيون
ساٿ ٽوڙي
ڪين وڃ ۾ بند
رکو!
جي نمڪ
کائي وڙهن
مهمان ٿا،
پوءِ
به خود کي
”ميزبان“
پابند رکو!
جيئن
نه ٽوڙي سنڌ
کان ڪوئي
سگھي.
ديس
سان پختو اهڙو
پيوند رکو،
مڙس
ماڻهو ٿي
نياپو توڙ
تانئه
جي ڪچي
ٿا دوستيءَ جي
تند رکو!
مفلسيءَ
کان تنگ ٿي
”بيتاب“ ائين.
موت اڳيان
ڪين پنهنجي
جند رکو!
جوهر
بروهي
مهر
تنهنجي جو
منتظر آهيان
حال
پنهنجي کان بي
خبر آهيان
هن
طبيعت کي ڪو
قرار نه !
لاڏو
ماڻهون جو ڄڻ
گھر آهيان
سنڌ
اتهاس رت ۾ ريٽو
آ
مان
شهيدن جو
رهگذر آهيان
تنهنجي
هٿ ساڻ هٿ
منهنجو
ٿيو
رشتن جو همسفر
آهيان
ذات
مرڪي چيو هيو
مونکي لوح
محفوظ جو اکر
آهيان
عشق
صدقي! جڳن ۾ اي
”جوهر“!
ٻولي
تاريخ ٿي امر
آهيان
ساوڻ
سنڌي
ننڍ
به سپنو، جاڳ
به سپنو
وک
بنا هر ماڳ به
سپنو
سوز
جي ناهي سر ۾ ڪوئي
رڙ به
سپنو، راڳ به
سپنو
چاھ
سوا هر شيءَ ٿي
اجائي
سرمون
۽ مساڳ به
سپنو
منزل
مڪو نياپو ٻيهر
قسمت ڪوڙي،
ڀاڳ به سپنو
تنهنجي
هستي سج
سدائين
چنڊ
به سينو، چاڳو
به سپنو
جيڪو
جلدو، سو ڪيئن
چوندو
عشق
به سپنو، اڳ
به سپنو
نرڳ
نه بڻجي سنڌ
اي ساوڻ!
ڳايون
جو سو لاڳ به
سپنو